+ Queen of Paranoia +

 

 

สวัสดีปีใหม่..

ห่างหายไปนาน เกือบครึ่งเดือนได้ที่ไม่ได้แวะเวียนเข้ามาเลย
สงสัยช่วงนี้ไม่ค่อยเห่อ เพราะไม่มีคนติดตามอ่านสักเท่าไหร่
ใครๆก็หันไปสนใจน้อง Hi5 กันหมด..

สงกรานต์วนมาถึงอีกครั้ง
วันปีใหม่ไทยอีกครั้ง
ปีใหม่คราวนี้มีอะไรใหม่ๆในขึวิตเหมือนกัน..น่าดีใจจริงๆ

เสร็จสิ้นเแล้วกับ Project จบ
หลังจากเครียด นอนไม่หลับ นอนไม่พอ หลังขดหลังแข็ง พูดจากับเพื่อนไม่รู้เรื่อง
นั่งด้วยกันคุยกันได้คนละภาษา รับรู้เรื่องทุกเรื่องเป็นเนื้อหารายงาน
เอ๋อๆ เหวอๆ..แต่ยังรักเธอเสมอ ((เอ๊ะ..ยังไง))
ท้ายที่สุดก็สู้กับมันจนเสร็จ
เริ่มคิดตั้งแต่ต้นเทอม เครียดหนแรกเมื่อเดือนกุมภา
คิดหัวข้อได้สิ้นเดือนกุมภา เริ่มหาข้อมูล
หาข้อมูลจริงจังเดือนมีนา แล้วชิล..
กระเสือกกระสนตาลีตาเหลือกเมื่อต้นเดือนมีนา
ใช้เวลาสองอาทิตย์เสร็จ !!
แต่สภาพย่พแย่มาก
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า งานใหญ่ๆควรทำเนิ่นๆ อย่านั่งสวยไปวันๆ

เหลืองานอีกเจ็ดชิ้นที่ต้องจัดการ
แต่เป็นงานประเภทขำๆ ขี้ๆ แต่ปวดหัวจี๊ดได้เหมือนกัน
มุ่งมั่นว่าจะทำให้เสร้จช่วงสงกรานต์นี่แหละ
แต่ถึงวันนี้ ยังไม่มีอารมณ์
เพระายังเหนื่อย และ เบลอจากโปรเจคอยู่

ส่งงานเสร็จ  สอบอีกห้าตัว
ชีวิตชั้นก็จะเป็นไทแล้ว
หมดสิ้นแล้ว..จบสิ้นกันทีชีวิตนักศึกษาสาว
ต่อไปจะได้ชื่อว่า PR สาว
เพราะได้งานแล้ว Job Title สวยงาม
Media & Clients Services Executives
ค่าตอบแทนสวยงาม แต่ไม่รู้อนาคตจะเป็นยังไง
ไว้ไปทำงานวันแรกเมื่อไหร่ จะมาเม้าท์ให้ฟัง


โดยรวมช่วงนี้ชีวิตสดใส
เหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอายุ 14 อีกครั้ง
ถึงแม้จะยังมีคำถามค้างคาอยู่ในหัวมากมาย
แต่สิ่งที่ทำได้ดีที่สุด เพื่อให้ชั้นมีความสุขมากที่สุด..คือการปล่อยมันไป
บางทีคนเราไม่รู้อะไรบ้างก็ดี ถ้าทุกวันนี้มีความสุขอยู่แล้ว
ขอเชื่อในความรู้สึก ความคิดดื้อๆของตัวเองอีกครั้ง
เพราะถ้าชั้นทำตัวเองให้เจ็บ ยังคงดีซะกว่าให้ใครมาทำ

โอวว...อะไรเนี่ย ซีเรียสจัง

ช่วงเวลาที่ผ่านมาแค่ไม่ถึงเดือนมีเรื่องราวผ่านเข้ามาในชีวิตเยอะเหมือนกัน
ขำจริงชีวิตชั้น..
ขอบคุณพระเจ้า ที่ทำให้ลูกขำขันกับชีวิตได้ทุกวัน
เมื่อเราคิดที่จะสนุกไปกับพระเจ้า..มันจะดีเอง

ถือว่าช่วงนี้อยู่ตัวสุดๆช่วงนึงเหมือนกัน
ไม่ทุกข์ไม่ร้อน
ไม่เดือดร้อนกับอะไร
ชั้นพยายามอยู่กับสิ่งที่มี ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน
แต่เด็กช่างฝันทะเยอะทะยานอย่างชั้น จะมีความรู้สึกอยู่ตัวแบบนี้ไปได้นานเท่าไหร่
ไม่วายเดี๋ยวก็ต้องหาเรื่องดิ้นรนให้ตัวเองอยู่เรื่อย

สิ้นเดือนนี้จะได้กลับมาอยู่บ้านแล้ว
ดีใจจัง...
หกปีที่ผ่านมา ชั้นมีโอกาสอยู่บ้านน้อยมาก
เหมือนเป็นคนมาขออาศัยก็ว่าได้
ขนาดน้องหมาที่บ้าน ยังคิดว่าเป็นแขกมาเยี่ยม
ถึงจะได้กลับมาบ้างประปราย แต่ก็ไม่เมหือนได้กลับมาอยู่
ชั้นดีใจจังที่ต่อจากนี้ชั้นจะได้นั่งขำ นั่งเล่นตลกให้พ่อกับแม่ดูทุกวัน
ได้แกล้งน้องหมาทุกวัน
ได้แหกปากโวยวายจนข้างบ้านได้ยินทุกวัน
ได้นอนเตียงที่สบายที่สุดในโลกทุกวัน
อะไรจะสุขไปกว่านี้อีก...


สวัสดี "เค้า" สมาชิกใหม่ที่เข้ามาในชีวิตชั้น
ขอบคุณที่ทำให้ทุกวันของชั้นสดใส
ชั้นยังหวัง ว่า "เค้า" จะไม่รีบจากไป



ใครๆก็หนีไปเล่นน้ำ
สนุกตรงไหน ??

edit @ 13 Apr 2008 20:35:04 by The Perfect Little Life

 

มาตามคำบอกเล่า

กลับมาอีกครั้ง

หลังจากที่เมื่อวานอวดอ้างสรรพคุณความอร่อยเอาไว้

วันนี้เลยยังติดใจไม่หาย ใจนึกอยากกินตั้งแต่ลืมตาตืนมา

แต่ติดที่ว่าเมื่อคืนคุณรูมเมททำข้าวต้มเด็กไว้ให้

อาหารมื้อลืมตาตื่นของเราเลยต้องเป็นข้าวต้มเด็กไปเสียก่อน

แต่ทั้งวันก็ยังกระสับกระส่ายอยากกิน "มาม่าคุณนาย" อยู่นั่นแหละ

 

วันนี้เลยเอาโฉมมาม่าคุณนายมาอวด

เมื่อวานทำทานคนเดียว วันนี้ทานกับรูมเมท

ได้รับการการันตีแล้วว่า..อร่อยมากกกก

อยากรู้ว่าส่วนผสมมีอะไรบ้าง ตามไปอ่านเมื่อวานนะฮะ

 

 

 

 

วันนี้ไม่ได้ไปเรียน

แต่ไม่ทำตัวไร้สาระซะทีเดียว เริ่มเคลียร์งานที่พอกหางไปได้บ้าง

แถมรู้สึว่าดีแล้วที่วันนี้ไม่ได้ไปเรียน เพระาโทรศัพท์เรื่องงานมาเยอะมาก

จนบริษัทสุดท้ายที่โทรมา ซึ่งตอนแรกโทรมาเป็นที่แรกแต่เวลาเราไม่ตรงกันบอกว่า

น้องฮอทมากค่ะ...!!

น่ะ..เหมือนเป็น super star ต้องนั่งจัดคิวงานเลยทีเดียว

โทรมาก่อนได้ก่อน ดทรมาหลังก็อดกันไป เพระาอิชั้นตั้งใจว่ารับไม่เกินวันละสองงาน

แต่ศุกร์นี้รับไปแล้วสามที่รวด OMG !! 

วันนี้กำลังประหลาดใจ เมหือนเป้นวันรับงานมากๆ

เริ่มมาจาก PwC โทรมาว่าผ่านรอบแรก นัดรอบสอง

แต่ปัญหาคือต้องทดสอบคอมพิวเตอรืแล้วชั้นทำไม่เป็น

โง่ไงคะ..Excel ทำไม่เป็น ตายๆๆๆ

มีเวลาถึงแค่วันศุกร์นี้เท่านั้นด้วย พระเจ้า!!

อีกสองที่เป็นบริษัทที่เพิ่งสมัครไปเมื่อวาน

แหม..เช็คเมลล์กันเร็วจริงเชียว น่ารักที่สุด 

อีกที่คงเป็นรอสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์จากดูไบ 

ตื่นเต้นน่าดู ไม่รู้จะโทรมาเมื่อไหร่

ยิ่งอยากได้งานไหน ยิ่งตื่นเต้น 

 

คุณพ่อเริ่มเตือนสติ

มัวสมัครงานแบบนี้ไม่ทำ Thesis ระวังไม่จบนะลูก

ก็จริง..สุดท้ายไม่จบจะขำให้ ขำให้กับความซวยของตัวชั้นเอง

เฮ้อ...

เพ้ออีกแล้ว

 

ชั้นคงต้องเป็นเจ้าสาวที่กลัวฝน

เพราะรักดีๆมันคงมีแต่ในนิยาย

 

 

สวัสดีค่ะ 

 

สืบเนื่องจากที่ตอนนี้อยู่ในอาการจิตตก
วิถีชีวิตเปลี่ยนไปแบบมึนๆงงๆ
ตอนนี้เลยกลับมาเป็นอันกลมๆ

ช่วงนี้มีอาหารบางอย่างที่กินเป็นประจำ
ไม่กินไม่ได้ อยากกินตลอด นึกถึงตลอด
ตอนนี้อิัชั้นติดหอย!!
ต้องหอยเจ๊อารยาเท่านั้น หอยอื่นไม่อร่อยเท่านี้
อาการนี้แพร่ไปถึงบุคคลใกล้ตัวสองคน คาดว่าในอนาคตอาจจะมากกว่านั้น
หอยนางรมสดๆ ตัวอวบๆ หอยเจียวเยอะๆ
สวรรค์ดีๆนี่เอง
รุ้ว่ากินเยอะไม่ดี อันตรายต่อความสวยและสุขภาพ
แต่หอยเจ๊อารยา มันช่างอดใจไม่ได้จริงๆ..
ขนาดที่ว่าชั้นไปนั่งกินมาคนเดียวตอนตีสามมาแล้ว
จิตหลุดเลยโหยหาหอย..

อีกเมนูที่รู้สึกว่ายิ่งกินยิ่งหลง
วันนี้เลยตั้งชื่อเมนูนั้นเลยว่า.."มาม่าคุณนาย"
เป็นเมนูที่ทำกินประจำที่หอเวลาจนๆหรือเบื่ออาหารร้านลุง
แรกๆทำกินเล่นกับรูมเมท มีอะไรใส่เข้าไป
หลังๆเริ่มจริงจัง นั่งอยู่เฉยๆก็อยากกิน
เมนูนี้แนะนำ สำหรับคนชอบมาม่า
ว่าแต่..ทำไมมาม่ายิ่งกินยิ่งติด??

มาดูกันดีกว่า มาม่าคุณนายเป็นยังไง
ไม่มีรูปให้ดู เพราะหน้าตาดูไม่สวย แต่อร่อยได้อีก
ส่วนผสมวันนี้มี:

• มาม่าต้มยำกุ้ง
• เห็ดหอมญี่ปุ่น
• กวางตุ้งใต้หวัน
• ผักไควาเระ
• ผักชี (อันนี้ใส่มาม่าแล้วอร่อยมากกกกกกกก)
• ต้มหอม
• เต้าหู้ญี่ปุ่น
• ลูกชิ้นปลารักบี้
• ไส้กรอกเวียนนาหมู
• ไข่ไก่
• พริกป่น
• น้ำตาล
• ซีอิ๊วตราไก่ (น้ำปลาดันหมด)

ต้มๆเทๆใส่ๆทุกอย่างลงไป
ถึงจะเป็นมาม่าแต่ดูส่วนผสมแต่ละอย่าง คุณนายได้อีก
ไม่ขาดสารอาหารแน่ๆ
แต่ยังไงส่วนผสมจะเปลี่ยนไปตามกำลังทรัพย์ของคุณนายและปรีิมารเสบียงในตู้
เพราะบางทีมาม่าคุณนายก็มีแค่มาม่ากับไข่

สรุป..ช่วงจิตหลุดชั้นติดมาม่ากับหอยนางรม??
หรือมาม่ากับหอยนางรมทำชั้นจิตหลุด??
หรือหอยมีสารพิษทำชั้นสมองเสื่อม??
อะไร ยังไง??
ไม่รู้ไม่เข้าใจ

รู้เพียงว่า..
วันไหนไม่ซักผ้า วันนั้นฝนไม่ตก
ซักเมื่อไหร่ ตั้งเค้าเมื่อนั้น
น่าสงสารเสียจริง ขนาดฟ้าฝนยังไม่เป็นใจ
โถ..โถ..โถ..ชีวิตชะนีนางนี้

 

มันต้องเป็นสารพิษในหอยแน่ๆทำชั้นเป็นได้ขนาดนี้

จิตหลุดขนาดไหนนะเหรอ..

ตัดสินใจตัดผมบ๊อบสั้นหลังจากไว้ยาวแทบถึงเอวมาสามปี 

ไป RCA คนเดียว เพื่อไปหาคนๆนึง

ไปทั้งๆที่ติดต่อเค้าไม่ได้ ไปทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเค้าอยู่ส่วนไหน

นั่งสัมภาษณ์แท๊กซี่ระหว่างทางไป

ปกติไม่เคยคุยกับแท๊กซี่ แต่วันนั้นเพี้ยนจนนั่งคุยเป็นเรื่องราว

กลับบ้านไม่มีเงินสักบาท ลุ้นแทกซี่ให้หาเอทีเอ็มให้

สุดท้ายจบคืนนั้นด้วยการนั่งกินหอยและกระเพาะปลาผัดแห้งคนเดียว

แล้วกลับบ้านนอน.. 

มันไม่ใช่ตัวชั้นแล้ว..

พยายามเรียกสติกลับคืน อยากกรีดร้อง..แอร๊ยยยยย!!

 

 

* ใครสนใจอยากลองชิมหอยอารยาเชิญได้ค่ะ

ถนน เจริญนคร ตรงข้ามเจริญนครคาเฟ่

ร้านนี้คึกคักช่วงตีสาม ไปเวลานั้นอาจไม่มีโต๊ะได้